مثلًا يك ساعت بعد از گرسنگى بخورد ؛ و آن‌قدر بخورد كه تمام سير نشود . اين در كمّ غذا . و امّا كيفيّتش : بايد غير از آداب معروفه ، گوشت زياد نخورد . به اين معنى كه : شب و روز هر دو نخورد . و در هر هفته دو سه دفعه ، هر دو را يعنى هم روز و هم شب را ترك كند . و يكى هم اگر بتواند للتّكيّف نخورد ؛ و لا محالة آجيل‌خور نباشد . اگر أحياناً وقتى نفسش زياد مطالبه آجيل كرد ، استخاره كند . و اگر بتواند روزه‌هاى سه روز هر ماه را ترك نكند . و أمّا تقليل خواب ، مىفرمودند : شبانه روز شش ساعت بخوابد . و البتّه در حفظ لسان ، و مجانبت اهل غفلت ، اهتمام زياد نمايد . اينها در تقليل حيوانيّت ، كفايت مىكند . براى سلوك ، تقويت قواى روحانيّت لازم است و أمّا تقويت روحانيّت ، أوّلًا دائماً بايد هَمّ و حُزن قلبى ، به جهت عدم وصول به مطلوب داشته باشد . ثانياً تا مىتواند ذكر و فكر را ترك نكند ، كه اين دو جناح سير آسمان معرفت است . در ذكر ، عمدهء سفارش ، أذكار صبح و شام ، أهمّ آنهاست كه در اخبار وارد شده ؛ و أهمّ آنها تعقيبات صلوات ؛ و عمده‌تر ، ذكر وقت خواب كه در أخبار مأثور است . لا سيّما متطهّراً در حال ذكر خواب برود . و شب‌خيزى ، مىفرمودند : زمستان‌ها سه ساعت ، و تابستان‌ها يك ساعت و نيم . و مىفرمودند كه : من در ذكر يونسيّه ، يعنى در مداومت آن كه شبانه روزى ترك نشود ، هر چه زيادتر توانست كردن ، اثرش زيادتر ، أقل أقلّ آن چهارصد مرتبه است ، خيلى اثرها ديده‌ام . بنده خودم هم تجربه كرده‌ام . چند نفر هم مدّعى تجربه‌اند . يكى هم قرآن كه خوانده مىشود ، به قصد هديه حضرت ختمى مرتبت صلوات الله عليه و آله خوانده شود . و أمّا فكر ، براى مبتدى مىفرمودند : در مرگ فكر بكن . تا آن وقتى كه از حالش مىفهميدند كه : از مداومت اين مراتب گيج شده ؛ فىالجمله استعدادى پيدا كرده ؛ آن‌وقت به عالم خيالش ملتفت مىكردند ؛ يا آنكه خود ملتفت مىشد . چند روزى همه روز و شب فكر در اين مىكند كه بفهمد هر چه خيال مىكند و